Αντιγόνη: Η Παρωδία

Αρχαία Θήβα. Η Αντιγόνη, κόρη του νεκρού βασιλιά Οιδίποδα είναι σε δίλημμα. Τα δυο της αδέρφια, Ετεοκλής και Πολυνείκης, πέθαναν ο ένας από το χέρι του άλλου προσπαθώντας να κρατήσουν την εξουσία του πατέρα τους. Τη θέση τους παίρνει ο Κρέοντας και απαγορεύει την ταφή του ενός. Όμως η απαγόρευση αυτή είναι ενάντια στους νόμους των θεών. Κι ενάντια στη θέληση της Αντιγόνης. Θα παραβεί το νόμο του βασιλιά Κρέοντα για τους νόμους των θεών; Και αν το κάνει ποιές θα είναι οι συνέπειες;

Μια παρωδία του αρχαίου δράματος του Σοφοκλή με το όνομα "Αντιγόνη". Στοιχεία του τότε που τα βλέπουμε σήμερα. Στοιχεία του σήμερα που θα μπορούσαμε να είχαμε δει τότε. Πάθη και λάθη. Μυστικά, ανθρώπινες σχέσεις, οικογενειακά προβλήματα, μα πάνω απ' όλα το ελληνικό στοιχείο: Η υπερβολή.

Μια παρωδία των σημερινών καταστάσεων με μια
αρχαία νότα. Στόχος το χαμόγελο και η σκέψη.

Καλή διασκέδαση...

 

Product Details

ISBN	978-1-4476-6585-4
Copyright	Standard Copyright License
Edition	First Edition
Publisher	Alex Trigonakis
Published	April 20, 2011
Language	Greek
Pages	190
Binding	Perfect-bound Paperback
Interior Ink	Black & white
Dimensions (inches)	6.0 wide × 9.0 tall

 

Buy it here!!! 

Live together. Die alone.

Όσοι έβλεπαν μανιωδώς το Lost θα καταλάβουν από πού προέρχεται η φράση αυτή. Μετά από φιλική συζήτηση αναρωτήθηκα όμως: Ισχύει ή όχι; Ή και πάλι εξαρτάται από το πώς το βλέπει ο καθένας;

Η αλήθεια είναι ότι στη ζωή άλλες φορές είμαστε μόνοι κι άλλες όχι. Αλλά πώς διάολο γίνεται στις πιο δύσκολες στιγμές να είμαστε πάντα μόνοι μας; Όταν θες να ξεκινήσεις μια σχέση και να εκφράσεις συναισθήματα είσαι μόνος. Όταν θες να απαιτήσεις τους μισθούς που σου χρωστάνε είσαι μόνος. Όταν ξυπνάς με τρελό πονοκέφαλο από το βραδινό μεθύσι είσαι μόνος. Όταν δίνεις εξετάσεις για οποιοδήποτε λόγο είσαι μόνος. Όταν γεννιέσαι είσαι μόνος. Όταν πεθαίνεις είσαι μόνος. 

Αλλά τι έχει σημασία τελικά; Το πώς στην πραγματικότητα είσαι ή το πώς αισθάνεσαι; Γιατί αν στη ζωή σου έχεις άτομα που αγαπάς και εκτιμάς, είτε φίλους, είτε οικογένεια, είτε συνεργάτες, πώς μπορεί να θεωρείς ότι είσαι μόνος; Και μόνο που ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος ο οποίος όταν θα τον χρειαστείς θα είναι εκεί για σένα, υπάρχει κάποιος που σε στηρίζει ψυχολογικά στις αποφάσεις σου, υπάρχει κάποιος που είναι πάντα δίπλα σου μεταφορικά, γιατί να σκέφτεσαι ότι όταν κυριολεκτικά δεν είναι εκεί τότε είσαι μόνος;

Εννοείται πως κυριολεκτικά στη ζωή είμαστε πολλές φορές μόνοι. Και πάλι καλά να λέμε. Γιατί όταν κάτι το ξεπερνάς μόνος κερδίσεις εσύ ο ίδιος. Ακόμη και μια ψυχολογική ανάταση την έχεις, δε μπορεί. Αλλά και τυπικά να το δει κανείς, όλοι θέλουμε κάποια στιγμή να απομονωθούμε. Θέλουμε να μείνουμε μόνοι. Το χρειαζόμαστε. 

Στις δύσκολες στιγμές όμως, εκεί που πρέπει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας πολλές φορές είμαστε μόνοι χωρίς να το θέλουμε. Και μάλιστα εκεί είναι που έχουμε ανάγκη να μην είμαστε μόνοι. Αλλά εκεί πρέπει να φανούμε δυνατοί και να κερδίσουμε. Γιατί όταν μετά από λίγο δεν θα είμαστε μόνοι, θα είμαστε περήφανοι για αυτό που καταφέραμε μόνοι. Και θα είναι και περήφανοι οι άλλοι για μας.  

Άρα που καταλήγουμε; Και είμαστε και δεν είμαστε μόνοι. Και το θέλουμε και δεν το θέλουμε. Απλά, προσωπική καθαρά άποψη, όταν υπάρχει άτομο που αγαπάς και σε αγαπά στη ζωή σου, τότε δε νιώθεις ποτέ μόνος. Και για να φτάσω και στη φιλοσοφία του Τζακ από το Lost, Live together εννοείται, αλλά αν το κάνεις σωστά τότε δεν Die alone. Εγώ τουλάχιστον, αυτά τα άτομα θα σκέφτομαι και θα θυμάμαι εκείνες τις στιγμές… 

Για να μη νιώσω μόνος…