Ο μαντράχαλος και οι γονείς του

  Διάβασα τις προάλλες ότι "Σε ποσοστό 46% των νέων ενηλίκων ηλικίας 18-34 ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθούν να ζουν τουλάχιστον με έναν από τους γονείς τους". Και πραγματικά μόνο εντύπωση δε μου έκανε...

  Κι εγώ σε αυτή την πληθυσμιακή κατηγορία υπάγομαι, όπως και όλοι μου οι φίλοι. Και αδυνατώ να θυμηθώ έστω κι έναν που να μένει μόνος του. Γνωρίζω άτομα που φτάνουν-έχουν φτάσει τα 30 τους χρόνια και ακόμη βρίσκονται και ζουν στο σπίτι των γονιών τους. Εξαιρούνται οι φοιτητές, των οποίων οι γονείς είχαν τα "κότσια" να τους στείλουν να σπουδάσουν σε άλλη πόλη και στην οποία ξέμειναν μετά τις σπουδές.

  Και ποιός είναι ο βασικός λόγος που "30 χρονώ μαντράχαλος μένει με τη μάνα του" ή "30 χρονών μουλάρα και έχει κατσκωθεί στο σβέρκο του πατέρα της"; Θα έλεγα μία μήξη οικονομικής κρίσης με τη γαϊδουριά του έλληνα... Γιατί να φύγω από το σπίτι όταν όλα είναι έτοιμα, πληρωμένα και δε με διώχνουν κιόλας; Γιατί να φύγω από το σπίτι όταν δε με ζαλίζουν και η μόνη μου έννοια είναι πού θα πάω το βράδυ; Γιατί να φύγω από το σπίτι όταν δε μπορώ να συντηρηθώ έξω μόνος;

  Προσωπικά, ως άνεργος νέος απόφοιτος Πολυτεχνείου (ευχαριστώ πολύ προηγούμενες γενιές) είμαι αναγκασμένος να ζήσω με τους γονείς μου. Χωρίς δουλειά πού πας; Και τα πράγματα δεν είναι τόσο ονειρικά όσο φαίνονται στις ταινίες και τις αμερικάνικες σειρές. Δε μπορώ να γίνω η Ρέητσελ (Φιλαράκια) και να πάω στο άσχετο σε μια πόλη, να δουλέψω σερβιτόρος και να συντηρούμαι από αυτό. Όχι γιατί δε θα μου φτάνει ο μισθός του σερβιτόρου... Αλλά κυρίως επειδή θα έχω πολλά προσόντα για σερβιτόρος, δε θα υπάρχει θέση, θα ζητάνε μόνο κοπέλες ή το βιογραφικό μου θα είναι εκτυπωμένο σε χαρτί λεπτότερο απ' ότι ζητάει ο αργόσχολος επιχειρηματίας. Και να θες δε μπορείς. Κι εγώ ξέρω ότι το θέλω.

  Άλλοι πάλι δε το θέλουν. Γουστάρουν τη συντροφιά της μαμάς και του μπαμπά, δηλαδή τα λεφτά τους και την υποστήριξή τους σε όλα. Δε πληρώνουν λογαριασμούς, κοινόχρηστα, δεν αγχώνονται για τίποτα. Κι αν έχουν και δουλειά και πληρώνουν μόνοι τα έξοδά τους ακόμα καλύτερα... Για ποιό λόγο να φύγουν; Νομίζουν ότι δεν επιβαρύνουν κανένα. Αλλά τους ενοχλεί το κράξιμο της μάνας όταν επιστρέφουν 6 το πρωί από τον Κιάμο. Τους ενοχλεί που δε μπορούν να φέρουν το γκόμενο, -α σπίτι για πλατς πλουτς. Και τι κάνουν τελικά; Γκρινιάζουν. Αλλά δε κάνουν και τίποτα.

  Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε φταίνε και οι ίδιοι οι γονείς. Βεβαίως και φταίνε. Όταν μια κατάσταση τη συντηρείς, είσαι κι εσύ υπεύθυνος. Βλέπεις ότι το παιδί σου μπορεί να τα καταφέρει μόνο του; Σπρώξτο, διώχτο απ' το σπίτι. Καλό θα του κάνεις και θα σε ευγνωμωνεί μετά. Αλλά όχι... Η ελληνίδα η μαμά και ο ελληνάρας μπαμπάς δε μπορούν χωρίς το παιδί... Πρέπει να είναι από πάνω του να το ελέγχουν, να το κατευθύνουν, να το έχουν για πιόνι. Να το βλέπουν να κάνει όλα όσα εκείνοι δεν έκαναν εξαιτίας του. Και προβάλουν την αγάπη για να αντικαταστήσει στα μάτια του κόσμου τον εγωισμό. Αγάπη είναι να σπρώχνεις το παιδί σου να εξελιχθεί, όχι να το μετατρέψεις σε οικότροφο μαντράχαλο... Χαζοί είναι οι γονείς σε Νορβηγίες και Σουηδίες που από τα 18 τους τα στέλνουν τα παιδιά αλλού γι' αλλού; Κι εκεί αυτά μαθαίνουν να ζουν μόνα τους, να συντηρούνται, να τρέφονται, να επιβιώνουν, να μεγαλώνουν, να δένονται και να δίνονται... Γίνονται άνθρωποι...

  Πού καταλήγουμε τελικά; Ότι εγώ αν δε βρω μια δουλειά απ' το σπίτι δε μπορώ να φύγω. Ότι ο τάδε αν δε κάτσει να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να πει "Γιατί έχεις ρυτίδες και μένεις ακόμα με τους γονείς σου;" απ' το σπίτι δε φεύγει. Ότι οι γονείς αν συνεχίσουν να είναι κατίνες κι όχι γονείς, τα παιδιά τους θα τα τρέφουν δια παντώς. Κι ο γάμος δε παίζει κανένα ρόλο. Ξέρω πολλά παντρεμένα γαϊδούρια που ζητάνε λεφτά από τους πατεράδες και πολλές παντρεμένες γαϊδούρες που πάνε και βάζουν τις μανάδες τους να τους μαγειρέψουν... Άτομα για λύπηση εντελώς...

  Εύχομαι να γίνει κάτι να γίνουμε άνθρωποι σε αυτή τη χώρα... Ή να φύγω εγώ και να μη με νοιάζει πια... Άλλη προσωπική σωτηρία δε βλέπω.

Καλό παιδί VS Κακό παιδί

Έβλεπα τις προάλλες το νέο video clip της Lady Gaga με τίτλο "Judas". Αυτό που περιγράφει είναι ουσιαστικά ο ψυχισμός μιας γυναίκας που έχει τον Ιησού αλλά ουσιαστικά είναι ερωτευμένη με τον Ιούδα. Μετάφραση: η γυναίκα που έχει το "καλό παιδί" στα πόδια της και όμως προτιμά το "κακό". 

Κι άρχισα να αναρωτιέμαι... Για ποιό λόγο γίνεται αυτό; Γιατί το φαινόμενο το είχα παρατηρήσει, αλλά από τη στιγμή που το τραγουδά και η Gaga κατάλαβα ότι δεν ήταν προσωπικό μου κόμπλεξ, αλλά υπαρκτή κατάσταση.

Και το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Κοπέλες που έχουν σχέση με ένα καλό παιδί και τις τραβάνε κακά παιδιά. Κοπέλες που δεν ενδιαφέρονται για κάποιον, αλλά μόλις μάθουν ότι αυτός ο κάποιος ασχολείται με άλλη τον βλέπουν διαφορετικά. Κοπέλες που δε σκέφτονται κάποιον αλλά μόλις αυτός αρχίσει να τις "γράφει" τότε αυτές κολλάνε. Κοπέλες που απατούν το καλό παιδί για κάποιον που δε τους φέρεται καλά. Κοπέλες που έχουν μια σχέση που δε τους φέρεται καλά, κι όμως δε φεύγουν. Τελικά όντως το φτύσιμο κολλάει; Γιατί εγώ νόμιζα πως επρόκειτο απλά για μότο των κάφρων που κυκλοφορούν. Αλλά τελικά διαπιστώνω ότι ισχύει.

Από φιλικές συζητήσεις που έχω κάνει έχω καταλήξει στο εξής: κάθε γυναίκα τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της θα γνωρίσει ένα "κακό παιδί" που θα της φερθεί άσχημα και θα κολλήσει μαζί του μέχρι αυτοκαταστροφικής κατάστασης. Και όλες οι ανοιχτόμυαλες φίλες συμφώνησαν μαζί μου. Οι υπόλοιπες που διαφώνησαν κρύβονταν πίσω από το δάχτυλό τους. Πράγμα προφανές μιας και ήξερα και παραδείγματα που τις αφορούσαν και είχαν να κάνουν με τέτοιες καταστάσεις. Αλλά αν κάποιος θέλει να κρυφτεί γιατί εγώ να τον "δώσω";

Και μετά τι; Όταν με το καλό ξεκολλήσει η κοπέλα από το "κακό παιδί" τότε ή δε θα θέλει σχέση (οπότε όλοι οι άντρες θα είναι "μαλάκες" και άφαντοι)  ή θα βρει ένα "καλό παιδί" και θα του βγάλει την ψυχή (χωρίς να παραδέχεται ότι σκέφτεται τον άλλο ακόμη). Οπότε το "καλό παιδί" περνάει τα πάνδεινα και μόλις το τσίρκο τελειώσει γίνεται "κακό παιδί" γιατί το καλό δε του έκατσε καλά. Χαζό; Ίσως. Αδιανόητο; Όχι!

Και αναρωτιέμαι... Πρέπει να γίνουμε όλοι κάφροι για να επιβιώσουμε στην αρένα των σχέσεων; Επιστρέφουμε στις παλαιολιθικές εποχές τελικά; Μας έκαναν οι γυναίκες και οι εξελίξεις πιο ρομαντικούς για να μας αποβάλουν τελικά και να αναζητούν και πάλι το κλασσικό πρότυπο άντρα; Το να σέβεσαι την κοπέλα που έχεις απέναντί σου, να είσαι ειλικρινής απέναντί της, να σκέφτεσαι τη γνώμη της δε μετράει πλέον; Για να καταφέρεις κάτι πρέπει να μιλάς απότομα, να τη γράφεις, να μη σηκώνεις τηλέφωνα, να παίζεις με άλλες δυο τρεις ταυτόχρονα και να έχεις το μυαλό σου μόνο στο "μέσα-έξω"; 

"Αν αυτό θέλετε τότε αυτό σας αξίζει..." Αυτό θα πω την επόμενη φορά που θα ακούσω παράπονα για κάποιον άντρα από κάποια γυναίκα.  "Ας πρόσεχες..."

Αντιγόνη: Η Παρωδία

Αρχαία Θήβα. Η Αντιγόνη, κόρη του νεκρού βασιλιά Οιδίποδα είναι σε δίλημμα. Τα δυο της αδέρφια, Ετεοκλής και Πολυνείκης, πέθαναν ο ένας από το χέρι του άλλου προσπαθώντας να κρατήσουν την εξουσία του πατέρα τους. Τη θέση τους παίρνει ο Κρέοντας και απαγορεύει την ταφή του ενός. Όμως η απαγόρευση αυτή είναι ενάντια στους νόμους των θεών. Κι ενάντια στη θέληση της Αντιγόνης. Θα παραβεί το νόμο του βασιλιά Κρέοντα για τους νόμους των θεών; Και αν το κάνει ποιές θα είναι οι συνέπειες;

Μια παρωδία του αρχαίου δράματος του Σοφοκλή με το όνομα "Αντιγόνη". Στοιχεία του τότε που τα βλέπουμε σήμερα. Στοιχεία του σήμερα που θα μπορούσαμε να είχαμε δει τότε. Πάθη και λάθη. Μυστικά, ανθρώπινες σχέσεις, οικογενειακά προβλήματα, μα πάνω απ' όλα το ελληνικό στοιχείο: Η υπερβολή.

Μια παρωδία των σημερινών καταστάσεων με μια
αρχαία νότα. Στόχος το χαμόγελο και η σκέψη.

Καλή διασκέδαση...

 

Product Details

ISBN	978-1-4476-6585-4
Copyright	Standard Copyright License
Edition	First Edition
Publisher	Alex Trigonakis
Published	April 20, 2011
Language	Greek
Pages	190
Binding	Perfect-bound Paperback
Interior Ink	Black & white
Dimensions (inches)	6.0 wide × 9.0 tall

 

Buy it here!!! 

Live together. Die alone.

Όσοι έβλεπαν μανιωδώς το Lost θα καταλάβουν από πού προέρχεται η φράση αυτή. Μετά από φιλική συζήτηση αναρωτήθηκα όμως: Ισχύει ή όχι; Ή και πάλι εξαρτάται από το πώς το βλέπει ο καθένας;

Η αλήθεια είναι ότι στη ζωή άλλες φορές είμαστε μόνοι κι άλλες όχι. Αλλά πώς διάολο γίνεται στις πιο δύσκολες στιγμές να είμαστε πάντα μόνοι μας; Όταν θες να ξεκινήσεις μια σχέση και να εκφράσεις συναισθήματα είσαι μόνος. Όταν θες να απαιτήσεις τους μισθούς που σου χρωστάνε είσαι μόνος. Όταν ξυπνάς με τρελό πονοκέφαλο από το βραδινό μεθύσι είσαι μόνος. Όταν δίνεις εξετάσεις για οποιοδήποτε λόγο είσαι μόνος. Όταν γεννιέσαι είσαι μόνος. Όταν πεθαίνεις είσαι μόνος. 

Αλλά τι έχει σημασία τελικά; Το πώς στην πραγματικότητα είσαι ή το πώς αισθάνεσαι; Γιατί αν στη ζωή σου έχεις άτομα που αγαπάς και εκτιμάς, είτε φίλους, είτε οικογένεια, είτε συνεργάτες, πώς μπορεί να θεωρείς ότι είσαι μόνος; Και μόνο που ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος ο οποίος όταν θα τον χρειαστείς θα είναι εκεί για σένα, υπάρχει κάποιος που σε στηρίζει ψυχολογικά στις αποφάσεις σου, υπάρχει κάποιος που είναι πάντα δίπλα σου μεταφορικά, γιατί να σκέφτεσαι ότι όταν κυριολεκτικά δεν είναι εκεί τότε είσαι μόνος;

Εννοείται πως κυριολεκτικά στη ζωή είμαστε πολλές φορές μόνοι. Και πάλι καλά να λέμε. Γιατί όταν κάτι το ξεπερνάς μόνος κερδίσεις εσύ ο ίδιος. Ακόμη και μια ψυχολογική ανάταση την έχεις, δε μπορεί. Αλλά και τυπικά να το δει κανείς, όλοι θέλουμε κάποια στιγμή να απομονωθούμε. Θέλουμε να μείνουμε μόνοι. Το χρειαζόμαστε. 

Στις δύσκολες στιγμές όμως, εκεί που πρέπει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας πολλές φορές είμαστε μόνοι χωρίς να το θέλουμε. Και μάλιστα εκεί είναι που έχουμε ανάγκη να μην είμαστε μόνοι. Αλλά εκεί πρέπει να φανούμε δυνατοί και να κερδίσουμε. Γιατί όταν μετά από λίγο δεν θα είμαστε μόνοι, θα είμαστε περήφανοι για αυτό που καταφέραμε μόνοι. Και θα είναι και περήφανοι οι άλλοι για μας.  

Άρα που καταλήγουμε; Και είμαστε και δεν είμαστε μόνοι. Και το θέλουμε και δεν το θέλουμε. Απλά, προσωπική καθαρά άποψη, όταν υπάρχει άτομο που αγαπάς και σε αγαπά στη ζωή σου, τότε δε νιώθεις ποτέ μόνος. Και για να φτάσω και στη φιλοσοφία του Τζακ από το Lost, Live together εννοείται, αλλά αν το κάνεις σωστά τότε δεν Die alone. Εγώ τουλάχιστον, αυτά τα άτομα θα σκέφτομαι και θα θυμάμαι εκείνες τις στιγμές… 

Για να μη νιώσω μόνος…

Μα είναι κάτι νύχτες μοναξιάς...

Επιστρέψαμε από την αποψινή  έξοδό μας; Περάσαμε καλά; Μήπως παρατηρήσαμε κάτι γύρω μας; Μήπως κάτι πνίγει την Αθήνα τελικά;

Προσωπικά όποτε βγαίνω για καφέ ή για ποτό κοιτάζω γύρω μου. Και βλέπω τον κόσμο χωρισμένο στα δύο. Στα ζευγάρια και στους άλλους. Στα ζευγάρια και στις φιλικές παρέες αντρών ή γυναικών ή και των δυο φύλων. Και μάλιστα η δεύτερη κατηγορία υπερτερεί της πρώτης. Δε ξέρω, είμαι εγώ γκαντέμης; Ή τελικά αυτό επικρατεί γύρω μας; Γιατί εγώ αυτό βλέπω.

Και δεν είναι ότι δε θέλουμε έτσι; Οι περισσότεροι φίλοι-φίλες μου είναι μόνοι-μόνες. Δεν υπάρχει κάποιος που να μου έχει πει "δε θέλω σχέση", "μου αρέσει να είμαι μόνος μου", "άσε ρε πού να μπλέκεις"!!! Λοιπόν αφού όλοι το θέλουμε, γιατί δε το έχουμε;


Θα προσπαθήσω να αναλύσω τις δράσεις των δυο φύλων μπας και βγάλω κι εγώ άκρη τελικά...

Γυναίκες
Βγαίνουν σε γκρουπάκια. Και είναι πάντα μαζί. Μέχρι και στην τουαλέτα. Κάθονται σε ένα τραπέζι και αρχίζουν τη συζήτηση. Και ανάθεμα αν σηκώσουν το βλέμα να κοιτάξουν γύρω τους. Κι αν το κάνουν θα ψάχνουν το σερβιτόρο. Κλείνονται στης γυναικείες - φιλικές συζητήσεις τους και δε κοιτάζουν γύρω.

Και πες οτι κάποιος έχει κοζάρει μια και την πλησιάσει. Τα βήματα είναι τρία.
1: Η συζήτηση θα σταματήσει και θα καρφωθούν όλες πάνω του.
2: Η πρώτη σκέψη της κοπέλας στην οποία θα καταφέρει να μιλήσει με τόσα βλέματα πάνω του θα είναι "Εμένα βρήκε πάλι ο ανώμαλος;"
3: Η απόρριψη θα ακολουθήσει τη σκέψη "Μα, δεν είσαι σα το Σάκη. Δε πλησιάζεις καν το Φραγκολιά!!! Και τί μπάκα είναι αυτή; Ουστ!"

Η ακτινογραφία που θα έχει περάσει τον τυπά θα αναλυθεί από την παρέα και θα σχολιαστεί πικοιλοτρόπως καταλήγοντας στα "Έλεος", "Πάμε για ένα καφέ και αμέσως να μας πηδήξουν!", "Μα καλά, τί ντύσιμο; Ζάρα δεν έχει πατήσει ποτέ του;" , "Που είναι οι άντρες;"

Και θα γυρίσουν σπίτια τους μόνες.

Άντρες
Βγαίνουν επίσης σε γκρουπάκια και συνήθως πολυπληθέστερα από αυτά των γυναικών. Κάθονται χαλαρά και οι συζητήσεις περιλαμβάνουν αθλητικά, δουλειά και τσόντες. Κοιτάζουν γύρω τους, χωρίς να αναζητούν απαραιτήτως τη σερβιτόρα. Μόλις δουν κάποια που τους αρέσει τη δείχνουν στην παρέα. Κοιτάνε όλοι μαζί σα χάνοι. Κάποιος θα πει το "Μπα, δε λέει, αλλά η διπλανή της καύλα!!!", κάποιος θα κοιτάζει σε λάθος τραπέζι, άλλος θα κοιτάζει το ποδόσφαιρο στην τηλεόραση. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρξουν οι εξής εκδοχές:

1. Ο πρώτος που είδε την κοπέλα που του άρεσε δεν κάνει τίποτα. Είτε γιατί κωλώνει, είτε γιατί με το που την είδε έσκασαν μύτη οι μαντραχαλάδες φίλοι της. Και η γυναικοπαρέα μετατράπηκε σε μικτό παρεάκι. Κατά 90% (ίσως και περισσότερο) επικρατεί αυτή η εκδοχή.
2. Ο πρώτος που είδε την κοπέλα που του άρεσε την προσεγγίζει. Και διαδραματίζεται η ιστορία στην παράγραφο των γυναικών. Στο τέλος επιστρέφει στο τραπέζι του, οι άλλοι του κάνουν καζούρα και μετά από 2 λεπτά ξεχνιέται το θέμα γιατί παίχτηκε καλή φάση στον αγώνα.

Και θα γυρίσουν σπίτια τους μόνοι.



Τί φταίει; Τα πάντα αλλά και τίποτα! Δε φταίνε οι άντρες ούτε οι γυναίκες. Φταίει ο κόσμος μας. Που μας έχει να τρέχουμε όλη μέρα με δουλειές και υποχρεώσεις και όταν βγαίνουμε με φίλους θέλουμε να δούμε μόνο εκείνους και κανένα άλλο. Που όλοι έχουμε στο μυαλό τα πρότυπα που μας επιβάλουν τα τυπάκια του Hollywood και της τηλεόρασης: την απίστευτη θεογκόμενα-μοντέλα (οι άντρες) και τον ψηλό-γεροδεμένο-άγριο αλλά και ευγενικό και συναισθηματικό Γούλβεριν (οι γυναίκες). Που οι απροσωπία του ιντερνετ και του facebook έχει κάνει την πραγματική επαφή των ατόμων "υπερβολικά αληθινή". Που οι άντρες χέζονται πάνω τους στη θέα μιας ανεξάρτητης γυναίκας. Που οι ανεξάρτητες γυναίκες υπερπροβάλουν την ανεξαρτησία τους. Που ο φόβος της απόρριψης είναι μεγαλύτερος από το φόβο της μοναξιάς. Που όλοι ελπίζουμε αλλά καθόμαστε άπρακτοι...

Γι' αυτό λοιπόν, οι άντρες χωθείτε με θάρρος και στ' αρχίδια σας.
Γι' αυτό λοιπόν, οι γυναίκες δώστε μια ευκαιρία,γιατί η πρώτη αγχωμένη εμφάνιση δεν είναι το παν.
Γι' αυτό λοιπόν, όλοι ελευθερώστε τα θέλω σας και κάντε ότι γουστάρετε.

Όχι τίποτα άλλο, μπας και αυξηθούν τα ζευγαράκια και σταματήσουν να ενοχλούν τους "μοναχικούς" γύρω τους με τα πλατς πλουτς τους...

«Λόγια και σιωπές πέφτουν στο κενό»

Λόγια και σιωπές, είχε γράψει κάποτε ο Καρβέλας: «Λόγια και σιωπές πέφτουν στο κενό».

Αλήθεια πόσο σημαντικό είναι να λες κάτι ή να μη το λες την κατάλληλη στιγμή; Το «σ’ αγαπώ» σε μία σχέση, το «θα καθυστερήσουμε κι άλλο» στο αφεντικό σου, το μυστικό που θες να πεις σε ένα φίλο… Τα λόγια που θες να πεις πάντα τα ζυγίζεις και πάντα επιλέγεις τον καλύτερο χρόνο για σένα. Κάποιες φορές τα λες, άλλες πάλι επιλέγεις τη σιωπή. Ανάλογα με τις συνθήκες. Και αναλαμβάνοντας ρίσκο: Το να σε κράξει η σχέση σου επειδή δεν είπες τι νιώθεις όταν έπρεπε, το να σε κράξει το αφεντικό σου επειδή καθυστέρησες να του πεις κάτι σημαντικό, το να σε κράξει ο φίλος σου επειδή ήξερε ήδη το μυστικό και περίμενε από σένα να ανοιχτείς και το έκανες «Μπεν Χουρ». Κι αν το χειρότερο σενάριο επαληθευτεί, τότε όντως τα λόγια πέφτουν στο κενό. Και οι προηγούμενες σιωπές επίσης, μιας και δε πέτυχες αυτό που ίσως να επεδίωκες.

Είχα διαβάσει κάποτε ότι πραγματικά άνετα νιώθεις με κάποιον όταν απολαμβάνεις και τη σιωπή μαζί του. Όταν δε νιώθεις ότι «πρέπει» να πεις κάτι μόλις η συζήτηση φτάσει σε ένα τέλμα. Εκεί οι σιωπές δεν πέφτουν στο κενό. Κι αν δε πέφτουν οι σιωπές τότε δε πέφτουν και τα λόγια. Γιατί νιώθεις άνετα με τον άλλο. Νιώθεις ωραία, απλά επειδή είστε κοντά. Ίσως να επικοινωνήσεις και με ένα βλέμμα απλά. Μέχρι να σου έρθει η φλασιά να πεις κάτι που σου φάνηκε ενδιαφέρον. Κι όταν θα το πεις, θα το πεις επειδή όντως θέλεις να το μοιραστείς κι όχι επειδή «πρέπει» απλά κάτι να πεις. Και πάντα με χαμόγελο. Έτσι, αυθόρμητα.

Τι γίνεται όμως όταν είσαι στην αντίπερα όχθη;  Όταν τα λόγια και οι σιωπές που δέχεσαι από τους άλλους δε σε πείθουν; Όταν η σιωπή κρατάει πολύ και όταν σπάει, σπάει έτσι επειδή πρέπει να σπάσει; Επειδή είναι ο άλλος μαζί σου και «πρέπει» να πει κάτι; Όταν είσαι η σχέση, το αφεντικό ή ο φίλος και περιμένεις να ακούσεις κάτι αλλά ποτέ δε στο λέει ο άλλος; Εκεί κι αν τα λόγια και οι σιωπές πέφτουν στο κενό. Ό,τι κι αν ακούσεις σου φαίνεται γελοίο. Η σιωπή αφόρητη. Απλά επειδή κάτι περιμένεις. Είναι ένα είδος απόρριψης αυτό από τον άλλο; Ίσως. Αλλά πάλι, ίσως για εκείνον να μην έχει έρθει η ώρα για τα λόγια του και επιλέγει τη σιωπή. Αναλαμβάνοντας το ρίσκο του. 

Λόγια και σιωπές λοιπόν… Ίσως να φαίνονται αρχικά ότι πέφτουν στο κενό, αλλά ο χρόνος θα δείξει…