Διάβασα τις προάλλες ότι "Σε ποσοστό 46% των νέων ενηλίκων ηλικίας 18-34 ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθούν να ζουν τουλάχιστον με έναν από τους γονείς τους". Και πραγματικά μόνο εντύπωση δε μου έκανε...
Κι εγώ σε αυτή την πληθυσμιακή κατηγορία υπάγομαι, όπως και όλοι μου οι φίλοι. Και αδυνατώ να θυμηθώ έστω κι έναν που να μένει μόνος του. Γνωρίζω άτομα που φτάνουν-έχουν φτάσει τα 30 τους χρόνια και ακόμη βρίσκονται και ζουν στο σπίτι των γονιών τους. Εξαιρούνται οι φοιτητές, των οποίων οι γονείς είχαν τα "κότσια" να τους στείλουν να σπουδάσουν σε άλλη πόλη και στην οποία ξέμειναν μετά τις σπουδές.
Και ποιός είναι ο βασικός λόγος που "30 χρονώ μαντράχαλος μένει με τη μάνα του" ή "30 χρονών μουλάρα και έχει κατσκωθεί στο σβέρκο του πατέρα της"; Θα έλεγα μία μήξη οικονομικής κρίσης με τη γαϊδουριά του έλληνα... Γιατί να φύγω από το σπίτι όταν όλα είναι έτοιμα, πληρωμένα και δε με διώχνουν κιόλας; Γιατί να φύγω από το σπίτι όταν δε με ζαλίζουν και η μόνη μου έννοια είναι πού θα πάω το βράδυ; Γιατί να φύγω από το σπίτι όταν δε μπορώ να συντηρηθώ έξω μόνος;
Προσωπικά, ως άνεργος νέος απόφοιτος Πολυτεχνείου (ευχαριστώ πολύ προηγούμενες γενιές) είμαι αναγκασμένος να ζήσω με τους γονείς μου. Χωρίς δουλειά πού πας; Και τα πράγματα δεν είναι τόσο ονειρικά όσο φαίνονται στις ταινίες και τις αμερικάνικες σειρές. Δε μπορώ να γίνω η Ρέητσελ (Φιλαράκια) και να πάω στο άσχετο σε μια πόλη, να δουλέψω σερβιτόρος και να συντηρούμαι από αυτό. Όχι γιατί δε θα μου φτάνει ο μισθός του σερβιτόρου... Αλλά κυρίως επειδή θα έχω πολλά προσόντα για σερβιτόρος, δε θα υπάρχει θέση, θα ζητάνε μόνο κοπέλες ή το βιογραφικό μου θα είναι εκτυπωμένο σε χαρτί λεπτότερο απ' ότι ζητάει ο αργόσχολος επιχειρηματίας. Και να θες δε μπορείς. Κι εγώ ξέρω ότι το θέλω.
Άλλοι πάλι δε το θέλουν. Γουστάρουν τη συντροφιά της μαμάς και του μπαμπά, δηλαδή τα λεφτά τους και την υποστήριξή τους σε όλα. Δε πληρώνουν λογαριασμούς, κοινόχρηστα, δεν αγχώνονται για τίποτα. Κι αν έχουν και δουλειά και πληρώνουν μόνοι τα έξοδά τους ακόμα καλύτερα... Για ποιό λόγο να φύγουν; Νομίζουν ότι δεν επιβαρύνουν κανένα. Αλλά τους ενοχλεί το κράξιμο της μάνας όταν επιστρέφουν 6 το πρωί από τον Κιάμο. Τους ενοχλεί που δε μπορούν να φέρουν το γκόμενο, -α σπίτι για πλατς πλουτς. Και τι κάνουν τελικά; Γκρινιάζουν. Αλλά δε κάνουν και τίποτα.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε φταίνε και οι ίδιοι οι γονείς. Βεβαίως και φταίνε. Όταν μια κατάσταση τη συντηρείς, είσαι κι εσύ υπεύθυνος. Βλέπεις ότι το παιδί σου μπορεί να τα καταφέρει μόνο του; Σπρώξτο, διώχτο απ' το σπίτι. Καλό θα του κάνεις και θα σε ευγνωμωνεί μετά. Αλλά όχι... Η ελληνίδα η μαμά και ο ελληνάρας μπαμπάς δε μπορούν χωρίς το παιδί... Πρέπει να είναι από πάνω του να το ελέγχουν, να το κατευθύνουν, να το έχουν για πιόνι. Να το βλέπουν να κάνει όλα όσα εκείνοι δεν έκαναν εξαιτίας του. Και προβάλουν την αγάπη για να αντικαταστήσει στα μάτια του κόσμου τον εγωισμό. Αγάπη είναι να σπρώχνεις το παιδί σου να εξελιχθεί, όχι να το μετατρέψεις σε οικότροφο μαντράχαλο... Χαζοί είναι οι γονείς σε Νορβηγίες και Σουηδίες που από τα 18 τους τα στέλνουν τα παιδιά αλλού γι' αλλού; Κι εκεί αυτά μαθαίνουν να ζουν μόνα τους, να συντηρούνται, να τρέφονται, να επιβιώνουν, να μεγαλώνουν, να δένονται και να δίνονται... Γίνονται άνθρωποι...
Πού καταλήγουμε τελικά; Ότι εγώ αν δε βρω μια δουλειά απ' το σπίτι δε μπορώ να φύγω. Ότι ο τάδε αν δε κάτσει να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να πει "Γιατί έχεις ρυτίδες και μένεις ακόμα με τους γονείς σου;" απ' το σπίτι δε φεύγει. Ότι οι γονείς αν συνεχίσουν να είναι κατίνες κι όχι γονείς, τα παιδιά τους θα τα τρέφουν δια παντώς. Κι ο γάμος δε παίζει κανένα ρόλο. Ξέρω πολλά παντρεμένα γαϊδούρια που ζητάνε λεφτά από τους πατεράδες και πολλές παντρεμένες γαϊδούρες που πάνε και βάζουν τις μανάδες τους να τους μαγειρέψουν... Άτομα για λύπηση εντελώς...
Εύχομαι να γίνει κάτι να γίνουμε άνθρωποι σε αυτή τη χώρα... Ή να φύγω εγώ και να μη με νοιάζει πια... Άλλη προσωπική σωτηρία δε βλέπω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου