Έβλεπα τις προάλλες το νέο video clip της Lady Gaga με τίτλο "Judas". Αυτό που περιγράφει είναι ουσιαστικά ο ψυχισμός μιας γυναίκας που έχει τον Ιησού αλλά ουσιαστικά είναι ερωτευμένη με τον Ιούδα. Μετάφραση: η γυναίκα που έχει το "καλό παιδί" στα πόδια της και όμως προτιμά το "κακό".
Κι άρχισα να αναρωτιέμαι... Για ποιό λόγο γίνεται αυτό; Γιατί το φαινόμενο το είχα παρατηρήσει, αλλά από τη στιγμή που το τραγουδά και η Gaga κατάλαβα ότι δεν ήταν προσωπικό μου κόμπλεξ, αλλά υπαρκτή κατάσταση.
Και το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Κοπέλες που έχουν σχέση με ένα καλό παιδί και τις τραβάνε κακά παιδιά. Κοπέλες που δεν ενδιαφέρονται για κάποιον, αλλά μόλις μάθουν ότι αυτός ο κάποιος ασχολείται με άλλη τον βλέπουν διαφορετικά. Κοπέλες που δε σκέφτονται κάποιον αλλά μόλις αυτός αρχίσει να τις "γράφει" τότε αυτές κολλάνε. Κοπέλες που απατούν το καλό παιδί για κάποιον που δε τους φέρεται καλά. Κοπέλες που έχουν μια σχέση που δε τους φέρεται καλά, κι όμως δε φεύγουν. Τελικά όντως το φτύσιμο κολλάει; Γιατί εγώ νόμιζα πως επρόκειτο απλά για μότο των κάφρων που κυκλοφορούν. Αλλά τελικά διαπιστώνω ότι ισχύει.
Από φιλικές συζητήσεις που έχω κάνει έχω καταλήξει στο εξής: κάθε γυναίκα τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της θα γνωρίσει ένα "κακό παιδί" που θα της φερθεί άσχημα και θα κολλήσει μαζί του μέχρι αυτοκαταστροφικής κατάστασης. Και όλες οι ανοιχτόμυαλες φίλες συμφώνησαν μαζί μου. Οι υπόλοιπες που διαφώνησαν κρύβονταν πίσω από το δάχτυλό τους. Πράγμα προφανές μιας και ήξερα και παραδείγματα που τις αφορούσαν και είχαν να κάνουν με τέτοιες καταστάσεις. Αλλά αν κάποιος θέλει να κρυφτεί γιατί εγώ να τον "δώσω";
Και μετά τι; Όταν με το καλό ξεκολλήσει η κοπέλα από το "κακό παιδί" τότε ή δε θα θέλει σχέση (οπότε όλοι οι άντρες θα είναι "μαλάκες" και άφαντοι) ή θα βρει ένα "καλό παιδί" και θα του βγάλει την ψυχή (χωρίς να παραδέχεται ότι σκέφτεται τον άλλο ακόμη). Οπότε το "καλό παιδί" περνάει τα πάνδεινα και μόλις το τσίρκο τελειώσει γίνεται "κακό παιδί" γιατί το καλό δε του έκατσε καλά. Χαζό; Ίσως. Αδιανόητο; Όχι!
Και αναρωτιέμαι... Πρέπει να γίνουμε όλοι κάφροι για να επιβιώσουμε στην αρένα των σχέσεων; Επιστρέφουμε στις παλαιολιθικές εποχές τελικά; Μας έκαναν οι γυναίκες και οι εξελίξεις πιο ρομαντικούς για να μας αποβάλουν τελικά και να αναζητούν και πάλι το κλασσικό πρότυπο άντρα; Το να σέβεσαι την κοπέλα που έχεις απέναντί σου, να είσαι ειλικρινής απέναντί της, να σκέφτεσαι τη γνώμη της δε μετράει πλέον; Για να καταφέρεις κάτι πρέπει να μιλάς απότομα, να τη γράφεις, να μη σηκώνεις τηλέφωνα, να παίζεις με άλλες δυο τρεις ταυτόχρονα και να έχεις το μυαλό σου μόνο στο "μέσα-έξω";
"Αν αυτό θέλετε τότε αυτό σας αξίζει..." Αυτό θα πω την επόμενη φορά που θα ακούσω παράπονα για κάποιον άντρα από κάποια γυναίκα. "Ας πρόσεχες..."
