Μα είναι κάτι νύχτες μοναξιάς...

Επιστρέψαμε από την αποψινή  έξοδό μας; Περάσαμε καλά; Μήπως παρατηρήσαμε κάτι γύρω μας; Μήπως κάτι πνίγει την Αθήνα τελικά;

Προσωπικά όποτε βγαίνω για καφέ ή για ποτό κοιτάζω γύρω μου. Και βλέπω τον κόσμο χωρισμένο στα δύο. Στα ζευγάρια και στους άλλους. Στα ζευγάρια και στις φιλικές παρέες αντρών ή γυναικών ή και των δυο φύλων. Και μάλιστα η δεύτερη κατηγορία υπερτερεί της πρώτης. Δε ξέρω, είμαι εγώ γκαντέμης; Ή τελικά αυτό επικρατεί γύρω μας; Γιατί εγώ αυτό βλέπω.

Και δεν είναι ότι δε θέλουμε έτσι; Οι περισσότεροι φίλοι-φίλες μου είναι μόνοι-μόνες. Δεν υπάρχει κάποιος που να μου έχει πει "δε θέλω σχέση", "μου αρέσει να είμαι μόνος μου", "άσε ρε πού να μπλέκεις"!!! Λοιπόν αφού όλοι το θέλουμε, γιατί δε το έχουμε;


Θα προσπαθήσω να αναλύσω τις δράσεις των δυο φύλων μπας και βγάλω κι εγώ άκρη τελικά...

Γυναίκες
Βγαίνουν σε γκρουπάκια. Και είναι πάντα μαζί. Μέχρι και στην τουαλέτα. Κάθονται σε ένα τραπέζι και αρχίζουν τη συζήτηση. Και ανάθεμα αν σηκώσουν το βλέμα να κοιτάξουν γύρω τους. Κι αν το κάνουν θα ψάχνουν το σερβιτόρο. Κλείνονται στης γυναικείες - φιλικές συζητήσεις τους και δε κοιτάζουν γύρω.

Και πες οτι κάποιος έχει κοζάρει μια και την πλησιάσει. Τα βήματα είναι τρία.
1: Η συζήτηση θα σταματήσει και θα καρφωθούν όλες πάνω του.
2: Η πρώτη σκέψη της κοπέλας στην οποία θα καταφέρει να μιλήσει με τόσα βλέματα πάνω του θα είναι "Εμένα βρήκε πάλι ο ανώμαλος;"
3: Η απόρριψη θα ακολουθήσει τη σκέψη "Μα, δεν είσαι σα το Σάκη. Δε πλησιάζεις καν το Φραγκολιά!!! Και τί μπάκα είναι αυτή; Ουστ!"

Η ακτινογραφία που θα έχει περάσει τον τυπά θα αναλυθεί από την παρέα και θα σχολιαστεί πικοιλοτρόπως καταλήγοντας στα "Έλεος", "Πάμε για ένα καφέ και αμέσως να μας πηδήξουν!", "Μα καλά, τί ντύσιμο; Ζάρα δεν έχει πατήσει ποτέ του;" , "Που είναι οι άντρες;"

Και θα γυρίσουν σπίτια τους μόνες.

Άντρες
Βγαίνουν επίσης σε γκρουπάκια και συνήθως πολυπληθέστερα από αυτά των γυναικών. Κάθονται χαλαρά και οι συζητήσεις περιλαμβάνουν αθλητικά, δουλειά και τσόντες. Κοιτάζουν γύρω τους, χωρίς να αναζητούν απαραιτήτως τη σερβιτόρα. Μόλις δουν κάποια που τους αρέσει τη δείχνουν στην παρέα. Κοιτάνε όλοι μαζί σα χάνοι. Κάποιος θα πει το "Μπα, δε λέει, αλλά η διπλανή της καύλα!!!", κάποιος θα κοιτάζει σε λάθος τραπέζι, άλλος θα κοιτάζει το ποδόσφαιρο στην τηλεόραση. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρξουν οι εξής εκδοχές:

1. Ο πρώτος που είδε την κοπέλα που του άρεσε δεν κάνει τίποτα. Είτε γιατί κωλώνει, είτε γιατί με το που την είδε έσκασαν μύτη οι μαντραχαλάδες φίλοι της. Και η γυναικοπαρέα μετατράπηκε σε μικτό παρεάκι. Κατά 90% (ίσως και περισσότερο) επικρατεί αυτή η εκδοχή.
2. Ο πρώτος που είδε την κοπέλα που του άρεσε την προσεγγίζει. Και διαδραματίζεται η ιστορία στην παράγραφο των γυναικών. Στο τέλος επιστρέφει στο τραπέζι του, οι άλλοι του κάνουν καζούρα και μετά από 2 λεπτά ξεχνιέται το θέμα γιατί παίχτηκε καλή φάση στον αγώνα.

Και θα γυρίσουν σπίτια τους μόνοι.



Τί φταίει; Τα πάντα αλλά και τίποτα! Δε φταίνε οι άντρες ούτε οι γυναίκες. Φταίει ο κόσμος μας. Που μας έχει να τρέχουμε όλη μέρα με δουλειές και υποχρεώσεις και όταν βγαίνουμε με φίλους θέλουμε να δούμε μόνο εκείνους και κανένα άλλο. Που όλοι έχουμε στο μυαλό τα πρότυπα που μας επιβάλουν τα τυπάκια του Hollywood και της τηλεόρασης: την απίστευτη θεογκόμενα-μοντέλα (οι άντρες) και τον ψηλό-γεροδεμένο-άγριο αλλά και ευγενικό και συναισθηματικό Γούλβεριν (οι γυναίκες). Που οι απροσωπία του ιντερνετ και του facebook έχει κάνει την πραγματική επαφή των ατόμων "υπερβολικά αληθινή". Που οι άντρες χέζονται πάνω τους στη θέα μιας ανεξάρτητης γυναίκας. Που οι ανεξάρτητες γυναίκες υπερπροβάλουν την ανεξαρτησία τους. Που ο φόβος της απόρριψης είναι μεγαλύτερος από το φόβο της μοναξιάς. Που όλοι ελπίζουμε αλλά καθόμαστε άπρακτοι...

Γι' αυτό λοιπόν, οι άντρες χωθείτε με θάρρος και στ' αρχίδια σας.
Γι' αυτό λοιπόν, οι γυναίκες δώστε μια ευκαιρία,γιατί η πρώτη αγχωμένη εμφάνιση δεν είναι το παν.
Γι' αυτό λοιπόν, όλοι ελευθερώστε τα θέλω σας και κάντε ότι γουστάρετε.

Όχι τίποτα άλλο, μπας και αυξηθούν τα ζευγαράκια και σταματήσουν να ενοχλούν τους "μοναχικούς" γύρω τους με τα πλατς πλουτς τους...

«Λόγια και σιωπές πέφτουν στο κενό»

Λόγια και σιωπές, είχε γράψει κάποτε ο Καρβέλας: «Λόγια και σιωπές πέφτουν στο κενό».

Αλήθεια πόσο σημαντικό είναι να λες κάτι ή να μη το λες την κατάλληλη στιγμή; Το «σ’ αγαπώ» σε μία σχέση, το «θα καθυστερήσουμε κι άλλο» στο αφεντικό σου, το μυστικό που θες να πεις σε ένα φίλο… Τα λόγια που θες να πεις πάντα τα ζυγίζεις και πάντα επιλέγεις τον καλύτερο χρόνο για σένα. Κάποιες φορές τα λες, άλλες πάλι επιλέγεις τη σιωπή. Ανάλογα με τις συνθήκες. Και αναλαμβάνοντας ρίσκο: Το να σε κράξει η σχέση σου επειδή δεν είπες τι νιώθεις όταν έπρεπε, το να σε κράξει το αφεντικό σου επειδή καθυστέρησες να του πεις κάτι σημαντικό, το να σε κράξει ο φίλος σου επειδή ήξερε ήδη το μυστικό και περίμενε από σένα να ανοιχτείς και το έκανες «Μπεν Χουρ». Κι αν το χειρότερο σενάριο επαληθευτεί, τότε όντως τα λόγια πέφτουν στο κενό. Και οι προηγούμενες σιωπές επίσης, μιας και δε πέτυχες αυτό που ίσως να επεδίωκες.

Είχα διαβάσει κάποτε ότι πραγματικά άνετα νιώθεις με κάποιον όταν απολαμβάνεις και τη σιωπή μαζί του. Όταν δε νιώθεις ότι «πρέπει» να πεις κάτι μόλις η συζήτηση φτάσει σε ένα τέλμα. Εκεί οι σιωπές δεν πέφτουν στο κενό. Κι αν δε πέφτουν οι σιωπές τότε δε πέφτουν και τα λόγια. Γιατί νιώθεις άνετα με τον άλλο. Νιώθεις ωραία, απλά επειδή είστε κοντά. Ίσως να επικοινωνήσεις και με ένα βλέμμα απλά. Μέχρι να σου έρθει η φλασιά να πεις κάτι που σου φάνηκε ενδιαφέρον. Κι όταν θα το πεις, θα το πεις επειδή όντως θέλεις να το μοιραστείς κι όχι επειδή «πρέπει» απλά κάτι να πεις. Και πάντα με χαμόγελο. Έτσι, αυθόρμητα.

Τι γίνεται όμως όταν είσαι στην αντίπερα όχθη;  Όταν τα λόγια και οι σιωπές που δέχεσαι από τους άλλους δε σε πείθουν; Όταν η σιωπή κρατάει πολύ και όταν σπάει, σπάει έτσι επειδή πρέπει να σπάσει; Επειδή είναι ο άλλος μαζί σου και «πρέπει» να πει κάτι; Όταν είσαι η σχέση, το αφεντικό ή ο φίλος και περιμένεις να ακούσεις κάτι αλλά ποτέ δε στο λέει ο άλλος; Εκεί κι αν τα λόγια και οι σιωπές πέφτουν στο κενό. Ό,τι κι αν ακούσεις σου φαίνεται γελοίο. Η σιωπή αφόρητη. Απλά επειδή κάτι περιμένεις. Είναι ένα είδος απόρριψης αυτό από τον άλλο; Ίσως. Αλλά πάλι, ίσως για εκείνον να μην έχει έρθει η ώρα για τα λόγια του και επιλέγει τη σιωπή. Αναλαμβάνοντας το ρίσκο του. 

Λόγια και σιωπές λοιπόν… Ίσως να φαίνονται αρχικά ότι πέφτουν στο κενό, αλλά ο χρόνος θα δείξει…