«Λόγια και σιωπές πέφτουν στο κενό»

Λόγια και σιωπές, είχε γράψει κάποτε ο Καρβέλας: «Λόγια και σιωπές πέφτουν στο κενό».

Αλήθεια πόσο σημαντικό είναι να λες κάτι ή να μη το λες την κατάλληλη στιγμή; Το «σ’ αγαπώ» σε μία σχέση, το «θα καθυστερήσουμε κι άλλο» στο αφεντικό σου, το μυστικό που θες να πεις σε ένα φίλο… Τα λόγια που θες να πεις πάντα τα ζυγίζεις και πάντα επιλέγεις τον καλύτερο χρόνο για σένα. Κάποιες φορές τα λες, άλλες πάλι επιλέγεις τη σιωπή. Ανάλογα με τις συνθήκες. Και αναλαμβάνοντας ρίσκο: Το να σε κράξει η σχέση σου επειδή δεν είπες τι νιώθεις όταν έπρεπε, το να σε κράξει το αφεντικό σου επειδή καθυστέρησες να του πεις κάτι σημαντικό, το να σε κράξει ο φίλος σου επειδή ήξερε ήδη το μυστικό και περίμενε από σένα να ανοιχτείς και το έκανες «Μπεν Χουρ». Κι αν το χειρότερο σενάριο επαληθευτεί, τότε όντως τα λόγια πέφτουν στο κενό. Και οι προηγούμενες σιωπές επίσης, μιας και δε πέτυχες αυτό που ίσως να επεδίωκες.

Είχα διαβάσει κάποτε ότι πραγματικά άνετα νιώθεις με κάποιον όταν απολαμβάνεις και τη σιωπή μαζί του. Όταν δε νιώθεις ότι «πρέπει» να πεις κάτι μόλις η συζήτηση φτάσει σε ένα τέλμα. Εκεί οι σιωπές δεν πέφτουν στο κενό. Κι αν δε πέφτουν οι σιωπές τότε δε πέφτουν και τα λόγια. Γιατί νιώθεις άνετα με τον άλλο. Νιώθεις ωραία, απλά επειδή είστε κοντά. Ίσως να επικοινωνήσεις και με ένα βλέμμα απλά. Μέχρι να σου έρθει η φλασιά να πεις κάτι που σου φάνηκε ενδιαφέρον. Κι όταν θα το πεις, θα το πεις επειδή όντως θέλεις να το μοιραστείς κι όχι επειδή «πρέπει» απλά κάτι να πεις. Και πάντα με χαμόγελο. Έτσι, αυθόρμητα.

Τι γίνεται όμως όταν είσαι στην αντίπερα όχθη;  Όταν τα λόγια και οι σιωπές που δέχεσαι από τους άλλους δε σε πείθουν; Όταν η σιωπή κρατάει πολύ και όταν σπάει, σπάει έτσι επειδή πρέπει να σπάσει; Επειδή είναι ο άλλος μαζί σου και «πρέπει» να πει κάτι; Όταν είσαι η σχέση, το αφεντικό ή ο φίλος και περιμένεις να ακούσεις κάτι αλλά ποτέ δε στο λέει ο άλλος; Εκεί κι αν τα λόγια και οι σιωπές πέφτουν στο κενό. Ό,τι κι αν ακούσεις σου φαίνεται γελοίο. Η σιωπή αφόρητη. Απλά επειδή κάτι περιμένεις. Είναι ένα είδος απόρριψης αυτό από τον άλλο; Ίσως. Αλλά πάλι, ίσως για εκείνον να μην έχει έρθει η ώρα για τα λόγια του και επιλέγει τη σιωπή. Αναλαμβάνοντας το ρίσκο του. 

Λόγια και σιωπές λοιπόν… Ίσως να φαίνονται αρχικά ότι πέφτουν στο κενό, αλλά ο χρόνος θα δείξει…